Hayatını film tadında yaşamak isteyen adam yeniden anlattı..
Film tadında hayatım var artık. Meger film şeritleri acılı oluyormuş.. Dramlardaki aşklar yetmezmiş sadece mutlu sonlara, sonsuzluklara. Gördüm gördüm ordan söylüyorum.
Ne yazık ki üç dilek hakkım yoktu. Tek seferde söylemiştim, heyecanıma rağmen kekelemeden. Bir dilek bile değildi oysa ama çıkmıştı ağzımdan.. Şimdi görüyorum. Yazılar geçiyor usul usul siyah ekranda. Oynayanlar ben, yöneten ben, kameraman ben…
Filmin konusunu merak edenlere önemli olan anafikri diyorum.
“Aşkı hüzün sananlarla, hüznü aşk sananlar vardı. Ben yer değiştirip duruyordum. Sonra bir şey oldu. Aşk katıksız aşk oldu. Doldu. Taştı. Durdu. Taştı… Birgün… Aşk hüzündü ve hüzündü aşk çünkü.. Çünküsü yoktu öyle olmalıydı. Aşkı yaşamak için ağlamak şarttı ve hüznü yaşamak içinde aşık olmak.”
—–
Son yazı da geçti şimdi.Karanlık. Katıksız karanlık. Kendimi bile hissetmiyorum galiba. Cinayetin kanları elime bulaştı. Yine oyuncular ben yönetmende.. Film tadında devam edecek hayatım. Sonraki bölümlerde görüşürüz. Bende durum komedisi yapmak istiyorum.
