Sonunda Yağdı.. KAR.
İki gündür yağacak deniliyordu.. Sonunda geç kalsa da yağdı.. Çok güzel başlamıştı.
Rüzgar önce yoktu, bir kaç kar tanesi düşerken o da hızlanıp savuruyorudu taneleri.. Tek tük..Derken bir kere daha baktım pencereden doluya dönmüştü. Camlar buğulanmıştı, o zaman anladım dışardan gelen rüzgar sesi, soğuğunda sesiydi.. Dolu hızlanıyor, ama ince ince yağmaya devam ediyordu.. Sokak lambasının kızıl ışığında, batan güneşten kopan parçalar gibiydiler. Asfalta düşüp kalıyorlardı. Bembeyaz bir sabaha uyanmanın hayalini kurdum gayri ihtiyari. Bir kaç söz o anda döküldü dilimden. Durumla alakaları yoktu, daha önce kurulmuştu cümleler.. Derken huzurla ve kaldırımları daha beyaz hatta daha kızıl görmenin hayaliyle, demin açık bıraktığım perdenin yanından bir daha baktım dışarı. Çok güzel bir tablo bekliyordum…. Duvarlara asılan bilinmeyen yer tabloları gibi. Ama hiç de öyle olmadı. Yağmura dönmüştü kar. Yerler ıslanmıştı ve saksıların üstünde durduğu mermer, kendi beyazlığını gösteriyordu üstündeki damların ardıdan. Camdaki buğular gitmişti. Kenarına baktım dışardan gelen rüzgarın içeri davetsiz girişini bir daha hissetmek için. Hala çok soğuktu. Parmaklarım camdan akan buğu damlarıyla ıslandı..
Hala sabaha beyaz uyanmanın hayali kandırıyor beni, bir daha bakıp dışarı sonra yatacağım.. Derken anlık bir aydınlık odanın karnlığını kaçırdı, Gökgürledi. Şimdi de yağmur sevilmediğini sanarak camıma vuruyor. Oysa en sevdiğim şekli onu en çok duyduğum hali. Sabaha kadar duymazsa onu sevdiğimi belki daha uzun kalır benle. Şimdi daha da şiddetlendi. İyisi mi susmalı 
..
Zaten sabah oldu aslında. Yatmalı artık. Bu gece (ya da sabah), şehir bu kadar sessizken, ben de yağmuru dinelyerek uyuyacağım..
SONUNDA YAĞDI KAR, YAĞMUR OLDU, SES OLDU, GECE OLDU, UYKU OLDU…
